まついのブログ

 
 
"ไม่เคยมีใครซ้อมเชียร์แล้วตายนะคะ"

จริงๆ... ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะตายเพราะซ้อมเชียร์



"บอกแม่ว่าไม่เป็นไร แล้วกลับมาป่วยต่อที่ม.ได้มั้ย"
 
แล้วถ้าไม่หายดี แล้วกูจะซ้อมต่อดีๆ ได้ยังไงวะ งง...



คำว่า "เถียง"

กูพูดแก้กลับให้ตัวเองตามจริง เพื่อจะได้ไม่เข้าใจผิดกัน กลายเป็นคำว่า "เถียง" ไปแล้วเหรอวะ?




"อดทน"

อืม  ที่มาได้ถึงนี่น่ะ เพราะอดทนทั้งนั้นแหละวะ  กูไม่ใช่คนไม่มีอดทน แต่บางทีก็สงสัยกับตัวเองอยู่บางเวลา

ว่ากูจะอดทนกะสิ่งๆ นี้ไปทำไม?
 
 
 
"รัก"

ไม่รู้ดิ  ไม่ได้เข้าเชียร์เพราะประทับใจในพี่เชียร์

ไม่ได้มีความรักในเชียร์  ไม่ได้เข้ามาเพราะอยากทำอะไรมากไปกว่าตีกลอง

แต่ก็คิดว่าถ้าผ่านตรงนี้ไปได้ ก็คงจะรักเชียร์ขึ้นมาเหมือนกะคนอื่นเค้าน่ะแหละ

 

จากวันนั้น กุก็ได้เปลี่ยนจุดประสงค์แล้ว

ว่าไม่ได้อยู่เชียร์ ไม่ได้ซ้อมเชียร์เพื่อเชียร์ หรือเพื่อเพื่อนเชียร์

แต่กุจะอยู่เชียร์ต่อไปเพื่อ "กลอง"

เพราะกุเป็นมือกลองคณะ.... กูไม่ได้แคร์คำว่า "เชียร์" เท่าไหร่หรอกว่ะ

 
 
จากคนที่ไม่ได้เป็นโรคอะไรมากมาย

ตอนเด็กๆ กุก็เคยเป็นไข้เลือดออก


ม.ปลายก็นอนโรงบาลแค่เป็นปอดบวมเอง

 
ซ้อมเชียร์แล้วเป็นไมเกรนอีกโรคนึง ก็ไม่เห็นเป็นไร

ชีวิตกุนิ่  ไม่ได้มีใครมาแบกรับโรคนี้กับกุ ไม่มีใครมาเครียดกับกุ

กุก็เป็นไมเกรนของกุอยู่คนเดียว เจ็บคออยู่คนเดียว ทอลซินอักเสบอยู่คนเดียว

ไม่ได้มีใครจะมาเจ็บกับกูนี่... อืมมม ชีวิตกุ พวกมึงไม่ต้องมาแคร์หรอก

 

เพราะชีวิตกุมันไม่สำคัญเท่าคำว่า "เชียร์" ของพวกมึง

คนน่าเบื่อๆ กุก็จะไม่สนใจ และก็ช่วยอย่ามาเรียกร้องความสนใจจากกุ

อย่ามาคาดคั้นว่ากุเป็นอะไร ทำไมกูไม่เหมือนเดิม  กุก็ตอบไม่ได้หรอกวะ

กุก็ไม่เห็นว่าพวกมิงจะเปลี่ยนแปลงรึเหมือนเดิมตรงไหน มิงจะมาอะไรกะกู

ความพยายามในหลายๆ อย่าง... มันต้องเริ่มจากตัวเอง ไม่ใช่พึ่งคนอื่น

การทำงานเป็นทีมก็เหมือนกัน  ต้องเริ่มจากตัวเอง ต้องทำให้ตัวเองเต็มที่

ไม่ใช่รอความช่วยเหลือจากเพื่อน

ไม่ใช่นั่งโทษตัวเอง เรียกร้องความสงสารของคนอื่นด้วยความอ่อนแอของตัวเอง

ทำไปได้อะไรวะ? ไม่ได้หมั่นไส้ แต่ช่วยคิดได้ซักทีเหอะ



 
 
พูดถึงขนาดนี้แล้ว กุก็ยังไม่รู้ว่าจะได้ทำเชียร์ต่อไปมั้ย
 
 
 
นึกถึงตัวเอง นึกถึงแม่ แค่นี้ก็มากมายและ


ไม่ต้องมานึกถึงส่วนรวม เออ ดูเห็นแก่ตัวดี แต่ก็นี่แหละ ชีวิตของกู กูใช้มันเอง

ไม่มีใครมาใช้ชีวิตให้กุได้ ค่อยตัดสินใจอีกทีแล้วกันวะ


แค่นี้กูก็ปวดหัวจะตายห่าอยู่และ

เป็นไมเกรนตายไปเลยสิ


จะได้มีบันทึกซักทีว่า ซ้อมเชียร์แล้วตาย


จะได้ไม่ต้องพูดคำนี้อีก... กูเซ็ง

อ่านจบก็ไม่ต้องถามว่าเป็นอะไร  เพราะแค่มา "ระบาย"

ใจป้ะ?

อาทิตย์ก่อนชนกะสัตว์ศาสตร์ และเทคโนฯ

ล่าสุดเภสัชมาขอเล่นด้วยกระทันหัน (ติดต่อวันนั้นเลย ไปๆ มาๆ เอ็นท์โต้กันซะงั้น ไอ้ห่าน)

รับน้องแอดมิชชั่นหนุกดี โอเคอยู่

รับน้องเอเชียต่ออาทิตย์หน้า

ได้ข่าวว่าจะมีชนกะเด็คด้วย.. พร้อมเสมอ

แต่ยังไม่เห็นจะมาซักที สงสัยจะพับไปแล้ว.. - -

ตอนนี้อยู่บ้านเพราะกลับมาหาหมอ ยังไม่รู้จะหายดีเมื่อไหร่ คงอีกนาน

แต่จะพยายามกลับม.ก่อนรับน้องเอเชีย

..แล้วเจอกัน..

ปล. ทำไมกูต้องใช้เพลงนี้วะ สาด