TASTE OF CHAOS 2008

อย่างที่รู้ๆ กันว่าตอนนี้เราเรียนจบการศึกษาของม. 6 เรียบร้อย เหลือแค่ว่า รอวันรับวุฒิบัตรวันที่ 12 มีนานี่เอง

ช่วงนี้ตอนเช้า มีเรียนพิเศษญี่ปุ่น 9.00 - 12.00 ที่รร.  จนถึงวันพฤหัสหน้าเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อติวเอเนตญี่ปุ่น ตอนเย็นทุกวันจันทร์ถึง พฤหัส 6 โมงถึง 4 ทุ่มก็ทำมาหากิน ส่วนวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์นู่น.. ไปทำตั้งกะ 4 โมง (เร็วกว่านี้ไม่กล้า กลัวเหนื่อยแล้วท้อ...)

แต่คาดว่าพอสอบมหาลัยเรียบร้อยแล้ว คงจะเข้าไปทำเต็มเวลาหล่ะ.. ผลัดบ่าย เริ่มตั้งกะ บ่าย 1 ถึง 4 ทุ่ม เจอกันให้เบื่อขี้หน้าเลย 5555...  วันหยุดก็มีนะ สัปดาห์ละ 1 วัน เค้าจัดให้ แต่ถ้าวันไหนเราไม่อยากหยุด ก็ต้องบอกเค้า ซึ่งวันหยุดแต่ละครั้งนะ - -* .... มีนัดแล้วทั้งนั้นแหละ ใครจะชวนทำอะไร(อะไร???)  รีบบอกนะ เวลาตอนนี้ 24 ชม.ของเรามันน้อยมาก  น้อยกว่าที่ 24 ชม.ของปีก่อนๆ เพราะรู้สึกว่าช่วงเวลาแต่ละ วินาทีมันมีค่าเหลือเกิน

จะบอกให้ว่าเวลานอนเดี๋ยวนี้ วันละ 4 - 5 ชม.เอง... กีต้าร์ก็พูดตรงๆ เลยไม่ได้แตะมาตั้งแต่ไปซ้อมครั้งสุดท้ายนู่น (วันไหนวะ??... ว้าย~ หลุดตำแหน่งตัวเอง 555)  ทำงานน่ะ เหนื่อยนะ บางทีผลัดดึกเค้ามาช้า เราก็ต้องอยู่จนกว่าเค้าจะมากันจนจำนวนคนพอดูแลร้านได้ ค่อยกลับกัน ซึ่งนั่นก็จะเป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่มเข้าไปแล้ว  เดินไปกลับจากบ้านทุกวัน เพราะใกล้ๆ ประมาณ 600 เมตร

ตอนนี้เป็นแคชเชียร์ 55555... เข้าเครื่องได้ (ตั้งนาน) แล้ว หลังจากที่เป็นเด็กขายไส้กรอกมาหลายวัน  ตอนแรกๆ เข้ามา เป็นจับกังว่ะ ยกนู่น แบกนี่ เติมของ เติมนู่นนี่ ม็อบพื้น.. ประมาณ 4-5 วันได้ขายฟู้ด  ก็พวกไส้กรอก แซนวิช เบอร์เกอร์ เปาๆ น่ะแหละ (นะ... คนมันหน้าตาดี ใครๆ ก็อยากให้เอาออกมาขายของเป็นหน้าเป็นตา - -+)  อีกซัก 3-4 วันพี่เค้าก็ให้เราเข้าเครื่อง  ตอนแรกก็ตื่นเต้น ตอนนี้คล่องแล้ว  แต่จะไม่รับเคาน์เตอร์เซอร์วิส กลัวผิดพลาด - -*

ใกล้จะสอบแล้วว่ะ ยอมรับว่ากลัวอย่างรุนแรง หนังสือยังไม่ได้เริ่มจับเลยซักตัว เพราะเราเป็นคนที่โดนบังคับให้อ่าน จะไม่อ่าน ต่อให้อ่านก็จะไม่จำจริงๆ  ไม่ใช่ขี้เกียดอ่านนะ แต่มันจะไม่จำ มันต้องมาจากความรู้สึกต้องอ่านของเราเอง ถึงจะอ่านได้  คิดเอาไว้ว่าก่อนวันสอบ จะขอ 7 หยุดอ่านหนังสือ 2 วันเต็มเลย  จะอ่านสังคม กับไทย ส่วนวันหยุดที่เหลือค่อยทยอยอ่านญี่ปุ่นกับอังกฤษไปเรื่อยๆ  ถ้าทำได้อย่างที่พูดนี่ คะแนนดีอยู่ไม่ไกลเนอะ กลัวจะมีปัญหาจังเนอะ - -*

ลำดับที่เรียงไว้ตอนนี้ เพื่อนบอกมาว่า มันใช้คะแนนโอเนตสังคม ไทย อังกฤษเท่านั้นนะ ถ้าจำไม่ผิด แน่ๆ คือไม่มีคะแนนเลขอยู่ในสารบบ เหอะๆๆๆๆ กรูข้ามนรกมาได้ขุมนึง... - -+   เลยกะว่าจะตั้งใจสุดๆ เพราะได้ยินแบบนี้ ทำให้มีกำลังใจเทไปอ่านอย่างอื่น (ไม่ต้องสนใจเลข กะวิทย์ก็ได้ 5555+)

เรื่องอะไรอีก?... อ้อ  วันที่ 23 นี้ เป็นวันหยุด แต่ก็ไม่ว่างทั้งวันเลย เพราะต้องไปกะร่างทรง(ด้วยความเต็มใจ 555)  จะไปทำความรู้จัก เจ้าที่เจ้าทางให้ลึกซึ้งก่อนที่จะต้องไปเยี่ยมเยียนเค้า เหอๆๆๆๆ ฝึกเป็นล่ามด้วยไปในตัว (ล่ามเห้ไรวะ - -*  เสียวสยิว พูดภาษาไทยก็ไม่ค่อยจะคล่อง)

อืมมม.... นะชีวิตตอนนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ  ไม่ได้คิดว่าจะมีใครมาอ่านหรอก  เพื่อนเก่าๆ ที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กก็มาบอกว่าจะไปจีน อยากจะไปเลี้ยงมัน ไปส่งมัน แต่มีความจำเป็น ความรู้สึกส่วนตัว ที่แยกระหว่างเพื่อน กับความสำคัญออกไปไม่ได้ อยากไปเจอไอ้ที่จะไปจีน แต่ไม่อยากเจออีกคนที่กลุ่มเดียวกัน  ไม่ได้เครียดเรื่องนี้ถึงขนาดใหญ่โตหรอก มันแค่ความรู้สึกฝังใจลึกๆ ว่ะ   เห็ดคงเข้าใจ...เนอะ?

ตอนนี้เรื่องมัน เค้าเข้าใจหมดแล้วว่ะเห็ด.... อารมณ์แบบนี้บอกไม่ถูก แต่มั่นใจแล้ว ว่าเค้ากะมัน ไม่มีความรู้สึกอะไรมากไปกว่าเพื่อนหรอก 555+  มันแค่ความรู้สึกสบายใจ ที่รับรู้กันได้ทุกอย่าง ต่อให้มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่มีจะหวั่นไหวอีกแล้ว (เมื่อก่อนก็ไม่ได้หวั่นไหวเหอะ - -*  ต้องพูดกันไว้ก่อน เด๋วจะคิด...)  เพราะตอนนี้มีความมั่นคงให้คนอื่นไปแล้ว 5555+ 

ชีวิตฮักตอนนี้ก็มีความสุขดี  แล้วก็คบกันอย่างสบายใจ  ไม่มีทะเลาะ ไม่มีอะไรหวือหวา แต่เรารู้สึกสบายใจตลอดเวลาที่ได้อยู่กับเค้าอ้ะ (ถ้าอ่านอยู่ แสดงตัวด้วยนะจ๊ะ 55555)  ความรู้สึกที่มีให้น่ะนะ... จะบอกว่าไม่เหมือนกันกับที่เคยมีให้คนอื่นเลยจริงๆ  อันนี้คือครั้งแรก ที่รู้สึกว่าไม่ได้เริ่มจาก 100.... เพราะงั้น.. เลยเข้าใจว่ามันจะไม่ได้ลดลงหรอกนะ  อาจจะมากขึ้นด้วยซ้ำ  อิอิ  เราพยายามดูข้อเสียของเค้า ก็พบว่ามันเข้ากะเราได้นะ  นิสัยเราเข้ากันได้ดีแหละ  แต่ก็ไม่อยากจะพูดมาก เพราะมันเพิ่งจะผ่านมาไม่กี่วันเอง 555

แต่ก็นะ... เราก็มีกลัวๆ บ้าง เพราะวันเวลามันมักจะทำให้ความแน่นอน คือความไม่แน่นอน.. เข้าใจมั้ย?  ยิ่งห่างกันเข้าไป ยิ่งแอบคิด แต่ในใจก็ยังดีอยู่นะ แค่มีความรู้สึกไว้เผื่อล่วงหน้า  แต่สำหรับเธอเหรอ... ระยะทาง ต่อให้ห่างกันก็คงยั้งไม่ได้  เดี๋ยวนี้อะไรๆ ก้าวหน้า มือถือ เมสเสจห่าเหวไรก็มาเถอะ กลายเป็นว่าต้องขึ้นกับสภาพจิตใจของ 2 คนเท่านั้นเอง

เมื่อคืนฝันดีให้เธอนะ... แต่จะไม่เล่าหรอก  ไม่ต้องตื๊อด้วย  เล่าไปเดี๋ยวไม่เป็นจริง.. กรั๊กๆๆๆ

อิพวกใบเสกก็ไม่ได้ไปไหนกันเลย เมื่อวานเพิ่งเจอกิ๊บ ไปบ้านแนดด้วยกัน 555 ตลกมันว่ะ ตอนเช้าส่งเมสเสจไปคุยว่าจะไปปุริวันไหน บอกละกัน จะได้เตรียม  มันก็ส่งกลับมาว่ามึงกะกุเหรอ สองคนอะนะ? กุเลยบอกว่า มิลองชวนคนอื่นไปละกัน เด๋วกุชวนยาย จบ...  ก็เข้าเรียนญี่ปุ่น เที่ยงปุ๊บ ลืมเอาโหมดแมนเนอร์ออก (โหมด ไซเลนท์น่ะแหละ) ออกมาข้างนอก รอป้ายรถเมล์ เจอไอ้กิ๊บยืนอยู่ งงสัส - -*

นี่ถ้ากรูตัดสินใจเร็วกว่านี้ ไปบ้านแนด ป่านนี้มันคงมาเก้อ เปิดมือถือมาดู แม่งโทรมา 4 รอบ กะเมสเสจอันนึง ว่ารอนะ จะไปหา 555555555+  นะ... ใบเสกแม่ง ไม่แคล้วกันหรอก กร๊ากๆๆๆ  ดีที่แม่งไม่มาเก้อ ดีที่กุตัดสินใจเข้า 7 แดกไส้กรอกวุ้นเส้น อิกิ๊บบอกกลิ่นเหมือนแหนม 5555  แล้วก็เดินทางไปบ้านแนดกัน มีพวกนุช แนน มิ้นท์(ด...) กะนิ...  ไปนั่งแดกข้าวฟรี แล้วก็นั่งเล่นไทโกะ มินิๆ เกมกุจะตายห่า  เมื่อยมือฉิบ.. คราวหน้านะเมิงง รอกุเล่นกล้ามก่อนนนน จะมาวิ่งหนีกลองกะพวกแมร่ง... เชี้ย เล่นกันไหวได้ไงวะ  พลังแขน กะนิ้วแม่งเยอะฉิบส์

เห้ย ยาวเกินแล้วเหอะ... - -*  ไม่รู้จะคุยไรแล้ว จบกุดๆ งี๊เนี่ยแหละ

อ้อ... ลืมไม่ได้ๆๆๆ  ตอนนี้ซื้อมือถือใหม่แล้วนะ

โวดาโฟนๆๆๆ รับภาษาไทยไม่ได้นะ ถ้าใครจะส่งเมสเสจมา ก็ช่วยคาราโอเกะ

ไม่ก็ฝรั่งจ๋ามาได้ กุอ่านออก...กุเก่ง - -+

เออ... จบงี๊แหละ กุดๆ เลย... บ๊ายบาย

เจอกันใหม่เมื่อกรูว่าง... (จริงๆ ก็ว่างแหละ แต่ขอเอาเวลาไปทำอย่างอื่น)