TASTE OF CHAOS 2008

ในที่สุดชีวิตม.ปลายก็จบไปแล้วเมื่อวานนี้เว่ยยยยยย

สอบเสร็จรีบกลับบ้านมาซอยกะบาล

มือหนักไปหน่อย หัวกุดเลย 555555+

รอแม่งยาวก็ได้...


กุไม่เศร้านะเว่ยที่ไม่ได้เจอเพื่อน

เพราะถึงยังไงเราก็ได้เจอกันอีกแน่ๆ

กุไม่รู้สึกว่ามันเป็นวันที่ต้องลาจากนะเว่ย

ยังมีปัจฉิมรอพวกเราน้ำตาแตกกันอยู่

กุแค่รู้สึกเหงาๆ

เพราะทุกวันจะไม่ได้ไปรร.ที่มีพวกแกอยู่แล้ว

3 ปีแม่งไวมาก.. พอมารู้ตัวอีกทีตอนจบแล้ว

ตอนเรียนก็เร่งๆ มันเข้าไปเหอะ 5555

มาถึงตอนนี้นะเว่ย... กุรู้สึกว่าพวกมิงไม่เคยทำให้กุรู้สึกอย่างอื่นเลย

นอกจากคำว่า เพื่อน...

ทั้งหมดที่พวกเราเจอกัน มันคือเพื่อนจริงๆ อะ

ต่อให้เราจะไม่เคยทะเลาะกันบ่อยๆ เหมือนกลุ่มอื่นๆ ในห้อง

ซึ่งคราวนั้นกุไม่ถือว่าทะเลาะ.. เพราะกุบ้าไปเองคนเดียว

พวกเรามันไม่มีใครเหมือนกันเลยซักนิด

แต่เข้ากันได้ขนาดนี้ เพราะอะไรวะ? กุยังงงอยู่จนถึงวันนี้

วันแรกที่เข้ามาที่นี่กุเจอกิ๊บ... กิ๊บถามชื่อกุ

มันยิ้มตลอดที่คุยกะกุ กุก็เลยคิดว่าไอ่นี่แม่งอารมณ์ดีสัดๆ

อีกวันนึงตอนกุกลับบ้าน เตยทักกุตอนลงบันไดว่ากุชื่ออะไร

กุงงมาก.. กุไม่เคยเจอคนที่ทำความรู้จักกะกุตรงบันไดมาก่อน

กุก็เลยตอบไป แล้วกุก็ได้รู้ว่าบ้านมันอยู่ใกล้ๆ กุวันนั้นแหละ

อีกทีก็เจอสาว... ยายนั่งอยู่แถวข้างหน้ากุ

นั่งกุอยู่กะเซฟ กุจะเห็นยายนั่งงมการบ้านทุกวัน

กุก็คิดว่ามันเรียนเก่ง... พอเริ่มเรียนอังกฤษเท่านั้นแหละ

ทุกคนรอบใกล้กุทั่วโต๊ะแม่งกรูกันมาหากุหมด

คือมันไม่ใช่กรูกันมาขนาดนั้น.. แต่ทุกคนเห็นว่ากุนั่งทำได้ ไม่มีปัญหาไร

กุก็เลยทำให้พวกมันลอกกัน สรุปคือวันนั้นกุก็รู้ว่ายายมันก็แค่เด็กเรียนคนนึง

ที่เซฟมันขอน้ำกินตลอดเลย 55555

จนซัมเมอร์จบลง ก็เปิดเทอมม.4 เต็มตัวซักที

มีเด็กใหม่หน้าฝรั่งย้ายมาอยู่ห้องกุ

ปูเค็มให้มันมานั่งใกล้ๆ โต๊ะกุ เอาโต๊ะมาเติม

มันถามกุตลอดที่เรียนญี่ปุ่นเลยว่ะ - -*

กุก็คิดว่ามันไม่เต็ม แล้วนั่งนินทาเผาขนกะอิผึ้ง

ตอนนั้นแม่งหน้าตาระแวงมาก แล้วมันดูหลอนมากในฟามรู้สึกกุ

กุเลยจำใจคุยกะมัน จนกุได้ยินเสียงหัวเราะมันครั้งแรกน่ะแหละ

จะดังไปตลาดคลองเตยเลยมึง 55555

พอรู้จักกันหมดแล้ว เราก็เริ่มไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มๆ ว่ะ

แล้วใกล้ๆ ปิดเทอมม.4

พวกเราก็ตั้งชื่อกลุ่มเล่นกัน... โดยพยายามจะเอาชื่อหน้าตัวอังกฤษมารวมกัน

แต่.... ไม่ได้ว่ะ - -*  b m t s g... ไม่มีสระเห้ไรเลย

นั่งอึนกันไปชั่วครู่... แล้วกุก็ลองนึกถึงข้างหน้าภาษาไทย

ใหม่ - ใ... บิว - บ... เตย - เ... สาว - ส... กิ๊บ - ก...

ออกมาก็ลองสับปนๆ มั่วดู...

แล้วก็สรุปเป็นมติเอกฉันท์ออกมาได้ว่า  เอาใบเสกเนี่ยแหละ

แม่งขลังๆ + ฮาๆ ดี...

แล้วพวกเราก็มีกันอยู่เท่านี้แหละ

ใบเสก... กุดีใจที่ได้เจอพวกมึงที่นี่

ถ้าที่นี่ไม่มีพวกมึงนะ  กุคงเซงมากที่เรียนที่นี่ว่ะ

บงอกตามตรงว่าใบเสกในความรู้สึกกุคือพวกมึง

กุไม่แคร์ใคร  ถ้าใครไม่เห็นหัวเพื่อน กุก็ไม่อยากเห็นหัวมัน

ใบเสกคือ 5 คน.... ที่อยู่ด้วยกัน

เราไม่ห่างกันตอนพัก.. เพราะจะกรูกันออกเป็นกลุ่มแรกในห้องเสมอ

เราช่วยกันทำงานกลุ่ม ทั้งๆ ที่มันแบ่งออกเป็นกลุ่มละ 3 คน

เรานั่งคุยกัน (ออกแนวนินทาฮาๆ) ตามประสาเพื่อนกัน ไม่โกรธกัน

เราทำอะไรด้วยกัน จะส่งงานก็แบ่งกันลอก ไม่มีใครหวงใคร

พวกมิงเป็นเพื่อนที่ดีนะเว่ย แบบที่ไม่เฟค  ไม่ต้องทำอะไรให้กันมากมาย

ไม่ต้องมีของขวัญวันเกิด ไม่ต้องมีคำว่ากุรักมิง หรือคำอื่นๆ

ทั้งชีวิตกุคงหาเพื่อนที่คุยได้ทุกเรื่องอย่างพวกมิงได้อีกยากว่ะ

กุไม่ได้เวอร์ เพราะพวกเราก็คุยกันได้อย่างงี้ทุกคน จริงป้ะ

ถึงกุจะบ้า กุจะหื่น กุจะขี้บ่น หรือหงุดหงิดง่ายพวกมิงก็คบกะกุ

กุจะชอบล้อพวกมิง ชอบแซวพวกมิง ตลกแดกพวกมิง (ไม่บ่อยย่ะ)

พวกมิงก็ไม่มีโกรธหรือไม่พอใจ

ถึงจะแค่ยายที่งอนๆ ก็เหอะ 5555 กุรู้น่ะ

 
 
ก่อนเข้ารร. กุไม่เคยรู้เลยว่ากุจะมาเจอพวกมิง

เราคบกันยังไง ก็ยังเป็นตัวของตัวเองอยู่ว่ะ

ไม่ต้องเปลี่ยนกันเพื่อใคร พวกเราคบกันที่ตัวตนจริงๆ อะ

กุลองมองทะลุปรุโปร่งดูว่าสิ่งที่ผ่านมามันมีแต่ความสนุกสนานว่ะ

ไม่มีวันไหนที่กุนั่งเครียดเพราะพวกมึง นั่งโกรธพวกมึง นั่งเสียใจเพราะพวกมิงซักวัน

 
วันนี้กุก็ขอบอกซักทีว่ะ  มันพูดยากแต่พิมพ์ง่าย กุรู้

แต่แค่นี้กุก็เขินแล้วว่ะ

กุรักพวกมึงนะเว่ย อิใบเสก

ดีใจที่ได้เจอพวกมึงทีนี่นะเว้ย

หวังว่าพวกมิงคงจะไม่ลืมกรู  ไม่หายหัวไปไหน  แล้วยังคิดถึงกันด้วยหละมึง