เชื่อมั้ย...ว่าบางอย่างมันไกลออกไปจากเราได้มากมาย
แม้ว่าจะเคยอยู่ใกล้มากขนาดไหนก็ตาม
บางครั้งสิ่งที่เราทำ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราอยากทำ
สิ่งที่เราเป็น...ก็ไม่ใช่สิ่งที่อยากเป็น
ปัจจัยหลายอย่าง...ไม่ได้อยู่ที่ตัวเรา
ปัจจัยหลายอย่าง...แม้จะแก้ที่เราได้
แต่ก็ไม่สามารถทำให้มัน จ บ ได้
หลายครั้งที่พูด "เหตุผล"
แต่สำหรับคนบางคนก็เป็นแค่ "คำแก้ตัว"
เขาไม่เข้าใจเราหรอก เพราะเขาไม่ได้อยากเข้าใจ
แม้จะรู้ว่าควรจะต้องทำอะไร เวลาไหน...
แต่ก็เจ็บใจทุกทีที่รู้ตัวว่าทำอะไรไม่ได้เลย
...แล้วกูจะต้องแบกรับชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน?
เหนื่อยเป็น....เหมือนที่คนอื่นเหนื่อย
ท้อเป็น....เหมือนที่คนอื่นท้อ
แต่ก็ยังมีฝัน
แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?
ที่จะได้ออกเดินตามความฝันอีกครั้ง...
....
อยากร้องไห้...
หลายครั้งที่อิจฉาตัวเองในอดีต
แม้ว่าปัจจุบันนี้จะมีความสุขแค่ไหนก็ตาม
ประสบการณ์ที่สั่งสมมา แม้จะทำให้รู้ว่าเก่งขึ้น มีความคิดขึ้น ใจเย็นขึ้นมากแล้ว...
แต่ก็ยังอดไม่ได้...ที่จะอิจฉาความอิสระอย่างเมื่อก่อน
โตแล้วนะ... เป็นผู้ใหญ่แล้ว
เอาแต่ใจตัวเองไม่ได้
กูรักตัวเองนะ....
แต่ก็รักแม่ รักพ่อ...
กำลังอยู่ในช่วงสับสนชีวิต..
เฮ้อออ~ เดี๋ยวนี้ยังมีเพื่อนๆ เล่นเอ็กซ์ทีนกันอยู่มั้ยนะ?
ถ้าไม่มีใครเล่นก็ดี....เผื่อว่าจะเอาที่นี่ไว้ระบาย
ปิดตัวเองจากโลกภายนอก ที่ต้องปฏิสัมพันธ์กันคนอื่นได้ตลอดเวลา
มาอยู่เงียบๆ คนเดียว โรคจิตๆ บ้าง...ก็เปลี่ยนบรรยากาศดี
ไม่มีใครเข้าใจเราหรอก....เพราะเราเองก็ยังเข้าใจตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
ชีวิตหนึ่งชีวิตมันมีค่านะ....
รู้ทั้งรู้..
แต่ก็ไม่รู้ว่า จะทำให้มันคุ้มค่ายังไง...?